Frankismoaren amaierak eta trantsizioak modernizazioaren aro berri bat zabaldu zuten Espainiar Estatuan, baina aldaketa horien atzean baziren beste errealitate batzuk ere. Langabezia, desindustrializazioa, pobrezia eta drogen kontsumoa bereziki nabarmenak ziren langile-auzoetan eta hiri-periferietan. Zinema kinkia errealitate horien lekuko izan zen eta auzo horietako gazteen bizipenak pantailara eraman zituen.
Nerea Perez de Ibarrolak eta Lisabe Velaskok genero horren ezaugarriak eta errealismoa lortzeko erabilitako baliabideak aztertu dituzte, baita azken urteotan izan duen berpizkundea ere. Izan ere, zinema kinkiaren estetika berriz modan dago, baina horrek pobrezia eta bazterkeria ikuskizun edo kontsumo-produktu bihurtzeko arriskua ere badakar. Nola kontatu auzo horietako istorioak estereotipoetan erori gabe?