Egun on:
Haur parkeak eraitsi! hala dio Colin Ward idazleak, espainolez publikatu berri dioten El niño en la ciudad liburuan. Besteak beste, haur-parkeen kritika zorrotza egiten du, jolas aurreikusgarria, bideratua eta "onargarria" dena baino ez dutelako plastikozko espazio horiek ahalbidetzen, eta haurrak beti kontrolatuta edukitzeko pentsatuak daudelako, gainera. Haurrei, horietatik ateratzen eta hiria konkistatzen lagundu behar diegu, beti zainduta egotearen diktadurapetik askatu daitezen.
Baina arriskuen beldur, eta babeskeriagatik, esplorazioaren xarma ari gatzaizkie haurrei lapurtzen, erronka eta bizipen benetakoak eskaintzen dituzten espazioetarako sarbiderik gabe utzita. Seguru-etxeek diseinatuta diruditen haur-parkeetan aparkatu ditugu, hiria haurrez hustuta, eta lasterketa, irri, oihu eta jolasen giroaz gabetuta, adultozentrismo koerzitibo jasanezinaren ondorioz.
Haurrek edonon jolastu ahal izateko aukera nahi, behar eta merezi dute, hainbeste non hiri baten jolas-parkeen kopuru altua, bere bizigarritasunaren porrotaren erakusle gisa ere ulertu daitekeela dioen Ward-ek. Izan ere, zer gordetzen duzue zuek oroitzapenen kutxan? hondartegi artifizialetan bizitutakoa, ala benetako igeltseroen are-metan jolastutakoa? Antitetanika askotan jarri behar izan ziguten, ados, baina zein sentsazio gozoa, hauts, are eta lohiz leporaino zikin egotearena, ezta? Gero beti zetorren errieta, baina horixe, gero.
Erantzuteko, izena emanda egon behar duzu eta horretarako baimenak eduki behar dituzu. Sartu komunitatera!