Zenbat aldiz entzun dugu "hileko mina normala dela", "adineko gauzak direla" edo "lasaiago egon beharko zenukeela"? Esaldi horien atzean, emakume milioiak daude gaixotasun ikusezinekin bizitzen: endometriosia, obulutegi polikistikoaren sindromea, adenomiosia... baita fibromialgia eta lipedema ere. Baldintza hauek, batera, emakumezkoen artean hirurotik batean agertzen dira, baina jarraitzen dute gutxi diagnostikatuta, minimizatuta edo "psikologikoa" den zerbait bezala tratatuta.
Ez da gorputzaren akatsa. Sistemaren akatsa da. Medikuntzak gizonezkoen gorputza hartu du erreferentzia unibertsaltzat hamarkadetan, eta emakumeen min kronikoa edo aldaketa fisikoak "emakume izatearen zati" gisa normalizatu dira. Zenbat bizi-proiektu gelditu dira inork sintoma bat serio hartu ez duelako?
Fibromialgiak, min orokorrarekin eta neke muturrarekin, eta lipedemak, gantz metaketa mingarri eta progresiboarekin, ez dira "borondate falta". Baldintza errealak dira, eta ikerketa, diagnostiko goiztiarra eta, batez ere, kredibilitate klinikoa eskatzen dute. Entzun, minimizatu gabe. Sinetsi, bizitza-osoko frogak eskatu gabe.
Hauek ikusaraztea ez da errukia eskatzea; berdintasuna eskatzea da. Osasunak ez du generorik, baina serio hartua izateko eskubidea desberdina izan da historikoki. Gaur galdetzen dizut: Zenbat min jarraitzen dugu "normal" deitzen, beti "jasaten" ikasi dutenek eramaten dutelako? Inoiz gehiago, ez dezala emakume bakar batek ere bakarrik sufritu.