Batzuetan, albisteak entzuten ditudanean, pentsatzen gelditzen naiz: zer irakatsi digute ikusten... eta zer irakatsi digute ez ikusiarena egiten?
Ikusten ditugu bonbak Gazara erortzen eta esaten dugu "tragedia bat da". Baina ez dugu ikusten — edo ez dugu ikusi nahi — bonba horiek izena eta abizena dutela: mendebaldeko fabriketan egiten dira, gure zergekin finantzatzen dira, isiltasun konplizeekin justifikatzen dira. Eta aldi berean, batzuengatik negar egiten dugun bitartean, beste batzuk zigortzen uzten ditugu. Venezuelak eta Kubak ere gerra jasaten dutelako, leherketarik entzun ez arren: gerra geldoa, hotza. Eta inork ez dio horri "gizateriaren aurkako krimena" deitzen.
Eta gero, bat-batean, norbaitek ozenki esaten du: "Groenlandiak gurea izan beharko luke". Herriak jabetzak balira bezala, lurrak oroimenik ez balu bezala, han bizi den jendeak kontatuko ez balu bezala. Noiztik erabakitzen dugu batzuek bakarrik merezi dutela subiranotasuna?
Nik ez daukat erantzun errazik. Baina galdera deserosoak ditut: zergatik defendatzen dugu batzuen eta besteen existitzeko eskubidea? Zergatik onartzen dugu botereak erabakitzea nor den biktima eta nor den mehatxu?
Beste mundu bat posible dela uste dut. Ez inozoa naizelako, baizik eta ikusi dudalako jendeak nola eusten dion, nola antolatzen, zaintzen, amesten duen... baita blokeoaren pean ere, baita bonben azpian ere. Eta haiek amore ematen ez badute, nola errendituko naiz ni?
Beraz, hitz egiten jarraituko dut. Hemen, kalean, edonon. Isiltzea gaur, zapaltzaileen alde jartzea delako