Zientifikoki frogatua

Erabiltzailearen aurpegia

Zientifikoki frogatuta

 

“Indiako mitologiaren arabera, pauma zuria mundu osoan zehar sakabanaturik dauden arimen sinboloa da” azaldu dio Origenes filmeko neska espiritualak zientzia ikerlariari. Honek zeluletako melanina gabezia aipatu dio. Eta niri, burua arte ederretako fakultatera joan zait. Bertako ikasle ginela pinturako irakasle zen Iñaki Imazek zera esan zigun behin: “Gure buruari ura zer den galdetuko bagenio, jende askok bere egitura molekularra aipatuko luke, H2O alegia. Baina nik ura dihidrogeno monoxidoa dela pentsatzea baino, nahiago dut ura ikusi, dastatu edo ukitu; nahiago dut uretan murgildu”. Imazek mundua ulertzeko azalpen arrazionaletaz gain beste modu batzuk zeudela azaldu nahi zigun; eta, bide batez, esperientzia estetikoari garrantzia eman.

 

 

Joan den asteburuan, Atarrabiako Karrikaluze elkarteko begiraleok urteko plan guztiak bateratzeko elkartu ginen. Bileren arteko solasaldietan Opusen unibertsitateaz eta fedeaz eztabaidatzen hasi ginen. Ez genuela ulertzen fededunek zergatik sinisten zuten. Baina ez al gara gu ere zientziaren fededun? Ez al ditugu irakasleek azaldu zizkiguten azalpen zientifiko guztiak modu itsuan sinetsi?   Ze ikerketa garatu dut nik uraren egitura molekularra bi hidrogeno eta oxigeno atomo batez osatuta dagoela jakiteko? Zientzia al da XXI.mendeko erlijio berria?

 

Garai batean Jaungoikoaren hitza sakratua zen moduan, gaur egun, zerbait sinesteko nahikoa dugu “zientifikoki frogatu dute” esaldia entzutea. Are gehiago, gaur egun, ideia berri bat egia absolutuaren pieza bihurtzeko, zientifikoki frogaturik egotea beharrezko zaigu.

 

Baina, zientifikoki frogatutako egia bakar objektiboarekin konformatzeko prest gaude?

 

Nik argi dut. Hamaika interpretazio subjektibori ateak zabaltzen dizkion mundu ikuskera artistikoa nahiago dut. Hidrogeno eta oxigeno atomoen irudikapen esferikoz betetako arbelei begira baino, munduaz eta nire buruaz gehiago ikasi baitut putzu ilunetan murgilduz.