Lola Nietori La isla desnuda eleberrian,( saiakera, poesia eta autobiografia bikainki uztartzen ditu) irakurri diot Helen Kellerek komunikatzen lortu zuenean, aitortu zuela hizkuntza baino lehen ez zuela niaren ezagutzarik. Katakrak egin dit horrek buruan. Hizkuntzaren indarra erabatekoa da, ez dakit zein puntu arte ere ez ote den suntsitzailea. Zer zegoen nia baino lehen Helen Kellerren baitan? Edo kanpoan? Zelakoa zen ezagutza?
Darko Suvinen zientzia fikzio definizioak katakrak ere egin zidan, aspaldi, ispilu eraldatzaile bat bezala ulertzen du, are dinamo alkimiko bat dela dio. Zientzia fikziozko bi liburu etortzen zaizkit burura, gazteetan irakurri nuen El dador Lois Lowryk idatzia eta duela urte batzuk irakurritako Amatka Karin Tidbeckena, bietan hizkuntzaren indarra erabatekoa da, El Dador -en, denboraren memoriaren gordailu delako, Amatkan iraultza poesiaren bidez gertatzen delako. Berriki, irakurri ditut Jon Fosseren Trilogia eleberria eta Hecha a sí misma Alicia Martin Santosen eleberri grafikoa. Trilogian pertsonaien izen asko oso antzekoak dira, gehiegi, nahasten dira, ez dakizu aita, maitalea, bizilaguna edo nor den ageri den gizona, beharbada ez da beharrezkoa, istorioa ume batek kontatua nola inuzente emoten du, ordea, gordetzen duena krudela da oso. Hecha a sí misma eleberrian, ordea, bere droidea enkargatzen du protagonistak, on eman aurretik hitzekin kargatzen du: biblia eta autolaguntzako hainbat liburu, horrekin lan mundura askatzen du.
Krak, krak, krak, batetik zein bestetik heltzen zaizkit apurketak, konexioak eta gogoetak, akaso hitz egin esateko gai ez naizenak, eta halere, irakurri, irakurri eta irakurri!
Erantzuteko, izena emanda egon behar duzu eta horretarako baimenak eduki behar dituzu. Sartu komunitatera!