Azkenean, Josefa Huarteren arte bildumak Opus Deiren poltsikoan bukatu du. Edozeinek asma zezakeen afera luzearen bukaera.
Arte garaikideak aspaldi ihes egin zuen gizarteko miserietatik eta, oro har, estetizismoa, begirada endogamikoa, nartzisismoa edo inozentzia ideologikoa aldarrikatu du. Bestela esanda, artearekiko atxikimendua soilik azpimarratu du. Jabeari distintzioa ematen dion merkantzia baliotsua da artelana. Turistari egun pasa arrunta sublimea bihurtzen dio. Esandako bilduma arakatzea azterketa interesgarria da aurrekoa egiaztatzeko: abstrakzioa, espresionismo abstraktua edo arrazionalismo minimalistaren lanak nagusi dira. Hor dira ohiko katalogoko izenak: Mark Rothko, Pablo Palazuelo, Antonio Tápies, Jorge Oteiza edo Eduardo Chillida.
Bilduma hori gauzatzen zen bitartean gure aitak IMENASAn lan egiten zuen eta, bera bezalako milaka langileei esker, Huartetarrek artisten eta beraien produktuen bildumak pilatu zituzten. Hori delako, labur esanda, historia honen beste haria: langileen izerdiz sortutako etekinekin lortu ziren merkantziak, hemendik aurrera banku egokian gordeko dira.
Museo-katedral berrian, inaugurazioaren liturgia borobiltzeko, Nafarroako zapaltzaile klasearen ordezkariak irribarretsu, beraien txotxongiloak eta nazionalista sinpatiko ezberdinak armonian. Irakurri, arren, prentsan agertu den gonbidatuen zerrenda esanguratsua. Dena bere tokian.