Isilik sufritzen dute. Bakardadean, gehienetan. Batzuetan, etxekoen aitzinean, seme-alabak lekuko direla. Milaka dira pairatzen dutenak. Guti batzuk gauza direnak min horrekin puskatu, eta salatzera ausartzen direnak.
Joan zen urtean 1.227 emakumek salatu zuten euren bikotekidea Nafarroan, tratau txarrak egotzita. Estatistiken arabera, tratu txarrak pairatzen dituztenen %5ak baino ez ditu salatzen. Estatistikak betetzen badira, 25.000 emakume ari da tratu txarrak sufritzen Nafarroan.
Isilik. Beldurrak, aurreiritziek, bakardadeak, laguntza ezak, baliabide eskasek... eragiten dute salaketarik ez paratzea, eta ondorioz, indarkeriaz euren kontra jokatzen dutenekin etxebizitza, bizimodua, ohatzea, sukaldea... partekatzen segitzera kondenaturik daude. Aunitzetan, bakardadean, isilik. Maiz, seme-alabak ere sufrimendu horren ikusle eta pairatzaile direla.
Hurrengo astean karriketara aterako gara egoera salatzera. Sentsibilizazio lana eginen da. Eta egiten segitu beharko dugu. Baina aste bakarretik haratago, errotik aldatu beharreko egoera da, sozietateak bere osotasunean heldu behar diona. Murrizketak ere iritsi dira gai honetara. Eta urtean hildako emakume kopurua ez da aski gaiaz sentsibilizatzeko.
Legeak ez dira aski indarkeria matxistarekin bukatzeko. Sistema patriarkala, egitura matxistak behin betirako desegin behar dira. Berdintasunean sakondu behar dugu, norberak egunero neurriak hartuz. Etxean. Lantokian. Lagunartean. Eta ez du balio isilik gelditzeak. Emakumeen kontrako edozein indarkeria, dela hitz bat, dela jazarpen sikologikoa, dela indarkeria fisikoari planto egin behar dugu. Ez irribarre ttiki bat, ez isiltasun konplize bat. Plantoa. Ahotsa igo.